Człowiek morza, cegły i żelaza

Wilhelm Emanuel de Satrina (1879-1967) komandor, jedyny syn Wincentego Sebastiano de la Satrina, zostaje zarządcą miasta w 1899 r., potwierdzając urząd mianowanego przez ojca burmistrza. Z zamiłowania żołnierz. Odnawia Twierdzę Portową wyposażając ją w nowoczesne działa artyleryjskie. Pod koniec 1899 roku zakłada Flotę Wojenną i Armię Satrińską spośród mieszkańców i najemników.
W 1900 roku powstaje plan rozbudowy miasta i nadaniu mu charakteru twierdzy obronnej. W lipcu zaczynają się prace: rozebrany zostaje fragment średniowiecznych murów obronnych (na wschód od Starego Miasta) oraz buduje się garnizon (zachodnia część dzisiejszego Parku Miejskiego) prace przerwano w 1905; Powstaje plan parcelacji – Nowe Miasto, rozpoczyna się budowa linii kolejowej i centralnego dworca kolejowego (ukończony w 1904r.).
W 1908 ukończony zostaje dworzec kolejowy Satrina Port o towarowym przeznaczeniu, a rok później rusza kolej miejska (trasa dzisiejszej linii 1).
W roku 1901 Wilhelm Emanuel popada w konflikt z namiestnikiem Damianem Krwawym. Sprzeciwia się wysłaniu Floty Wojennej i Armii Satrińskiej do pacyfikacji strajków na terytorium Blacklocku. Odmawia również oddania floty i armii pod dowództwo Damiana Krwawego, który zarządza blokadę portu i inspiruje sabotaże w mieście. 31 sierpnia 1905 roku ma miejsce największe wystąpienie robotników i żołnierzy domagających się zwiększenia racji żywnościowych i pertraktacji z namiestnikiem w celu odblokowania miasta. Armia Satrińska krwawo rozprawia się z manifestacją – 37 osób zostaje rannych. Po tych wydarzeniach Patriarcha Morburga i Wszech Morlandu nakazuje Wilhelmowi Emanuelowi likwidację floty i zmniejszenie armii. Patriarcha ekskomunikuje namiestnika i obiera Satrinę na siedzibę. Po śmierci protektora w 1910 roku Wilhelm Emanuel zostaje zmuszony do emigracji. Wykorzystując zdolności wojskowe dochodzi do najwyższej rangi – marszałka.

Wilhelm Emanuel de Satrina