Twierdza Portowa to najstarszy zabytek Satriny, jaki zachował się do naszych czasów. Zbudowana w latach 1440-1445 podczas panowania Kardynała Konstantyna Wielkiego.
Po latach walk, najazdów i niszczenia kościołów lud satriński w roku 1407 wybrał na swojego władcę ówczesnego biskupa Satriny, który odbudował Katedrę i Kościół Powszechny, a rok później otrzymał kapelusz kardynalski. Nowy gospodarz rozbudował port, a dla jego obrony zbudował potężną twierdzę i latarnię morską - tuż nad portem (dzisiejsza przystań) na najwyższym wzniesieniu w mieście, stromo opadającym do morza.


W 1453 roku Konstantyn Wielki otrzymał tytuł Patriarchy Morburga i Wszech Morlandu i koronował się na króla, rozpoczynając najświetniejszy okres w historii miasta, zwany Królewskim Złotym Wiekiem Satriny (1453-1560).
Król Konstantyn Wielki (um. 1456) oraz jego następcy Wilhelm Potężny (1456-1504) i Emanuel Piękny (1505-1560) wzmacniają obronną funkcję Twierdzy, a także wzbogacają o nowe działa, znacząco zwielokratniając siłę ognia Twierdzy.
Wilhelm Potężny buduje Flotę Wojenną, największą w Morlandzie ludwisarnię,  a w 1480 roku powołuje Królewską Szkołę Wojenną, w której kształci się artylerzystów, muszkieterów i oficerów, a do najwybitniejszych jej absolwentów i wielkich strategów należy Oscar von Gwynbleidd.


Po wieku "złotym" nastał wiek "nędzy i żałoby". W roku 1600 miasto nawiedziła epidemia dżumy (1/3 mieszkańców zmarła), a w 1605 w Twierdzy Portowej miał miejsce pożar.
Nie udaje się odbudować Twierdzy. W 1625 roku umiera księżna Kamila Bezpłodna - wnuczka Wilhelma Potężnego, po okresie t.zw. „małego zamętu satrińskiego” rząd sprawuje Rada Inkwizycyjna, następnie trwa wojna domowa Włodimira Włodimirowicza Uzurpatora z miecznikiem satrińskim Juanem de la Frezeque (1682-1696). Po roku względnego spokoju ma miejsce najazd korsarzy, którzy palą Satrinę i okupują Twierdzę Portową (1698-1756).
Korsarze rozebrali pozostałe po pożarze mury i odbudowali spaloną w 1605 roku Twierdzę, czyniąc z niej swą bazę. Ich bogacenie szło w parze z wyzyskiem okolicznej ludności, która zbuntowała się w roku 1756 i najeźców przepędziła pod wodzą Juana - syna najstarszego rybaka (legenda głosi, że ów rybak był nieślubnym synem miecznika satrińskiego a późniejszego księcia Juana de la Frezeque; takie też imię nadał rybak swemu dziecku).
Juan został wybrany księciem i dziedzicznym zarządcą miasta i portu. Przybrał imię Juana Alfreda i nazwisko de la Satrina. Miasto i Twierdza ponownie zaczynają dynamiczny rozwój.

Najważniejsze daty z najnowszej historii miasta związane z Twierdzą Portową:
1899 – 20 grudzień – powołanie przez Wilhelma Emanuela Floty Wojennej i Armii Satrińskiej (wzmocnienie załogi Twierdzy),
1901-1905 – blokada portu w wyniku konfliktu Wilhelma Emanuela z namiestnikiem (niedostatek amunicji uniemożliwia skuteczne przerwanie blokaty, ale nie pozwala wkroczyć do portu i zająć miasta),
1905 – 31 sierpień – Armia pacyfikuje manifestację robotników i żołnierzy – 37 osób rannych,
1905 – 3 wrzesień – likwidacja floty i redukcja armii – Twierdza Portowa traci znaczenie militarne.

Dziś Twierdza Portowa to główna atrakcja historyczna Satriny i średniowieczny taras widokowy górujący nad miastem.

Twierdza Portowa nocą
(widok od strony przystani)